Framboðskynning

Á 47. aðalfundi Ármanna verður kosið um tvö sæti í stjórn félagsins. Það er merki um öflugt félag að ekki verði sjálfkjörið í þau sæti sem losna í stjórn og því ber að fagna.

Á næstu vikum verða hér kynnt til sögunnar þau framboð sem bárust, eitt og eitt í einu og ekki í neinni ákveðinni röð. Sá frambjóðandi sem ríður á vaðið er Eiður Ágúst Kristjánsson, sá eini sem er skráður hnýtari í símaskránni.

Ég byrjaði að veiða fyrir einhverja alvöru þegar ég var 25 ára gamall. Fram að því hafði ég stundað þessa sígildu bryggjuveiði þegar ég var polli og farið einstaka ferðir með afa mínum heitnum á Þingvelli. En bakterían beit mig ekki almennilega fyrr en ég var kominn yfir töffaratímabilið. Ég veiddi eitt sumar á maðk og spún, en snéri mér síðan alfarið að fluguveiði. Með misjöfnum árangri fyrst um sinn, eins og gengur. 

Feðgarnir við Stífluvatn

Segja má að ég sé búinn að vera algjörlega heltekinn síðan. Frá apríl fram í september veiði ég að jafnaði nokkrum sinnum í viku. Ég fer í skipulagðar ferðir en er einnig duglegur að fara í vötnin innan Veiðikortsins. Elliðavatn er eitt af mínum uppáhalds sem og Þjóðagarðurinn á Þingvöllum. Ég veiði nánast eingöngu silung og hef aldrei haft neinn sérstakan áhuga á að veiða lax. Ég hef farið í laxveiði, og það var alls ekki leiðinlegt, en silungurinn heillar bæði mig og veskið mitt mun meira. Stærsti fiskur sem ég hef veitt er sjálfsagt einhver niðurgöngu birtingur í Leirá, en hann var alls ekki sá skemmtilegasti. Þegar ég var að byrja sóttist ég mikið eftir að veiða stóra fiska, fannst eins veiðin snérist um það. En seinna meir er ég búinn að sjá það að stærðin á fisknum er ekki endilega það sem heillar. Miklu heldur eru það aðstæðurnar, umhverfið og að sjálfsögðu takan sem skipta mig máli. Skemmtilegasta taka sem ég hef upplifað nú nýverið var vorið 2020, en þá var ég í einhverju bjartsýniskasti staddur við Hólmsá. Vanalega fer ég ekki í Hólmsána fyrr en uppúr miðjum maí en þarna var ég staddur, rétt eftir sumardaginn fyrsta. Það var ekkert líf í yfirborðinu en ég ákvað samt að prófa að láta þurrflugu (CDC Emerger) renna yfir smá hyl sem þarna er, svona fyrst ég var kominn á staðinn. Í fyrsta rennsli kemur glæsilegur urriði og sýpur fluguna af yfirborðinu og var síðan í loftköstum þangað til hann losaði sig af. Eftir stóð veiðimaður á bakkanum í hálfgerðu áfalli.

 

Falleg bleikja úr Þingvallavatni

Ég hnýti allar mínar flugur sjálfur, og raunar hef ég stundum leitt að því hugann undanfarin ár hvort ég sé meiri fluguhnýtari heldur en veiðimaður. Skilin eru stundum óljós. Á veturna sit ég mikið við hnýtingar og undirbý komandi tímabil. Bæði fyrir mig, og aðra. En mér þykir mjög gaman að lauma flugum að vinum og kunningjum. Það er viss núvitund fólgin í því að sitja við þvinguna og hnýta. Og varla er hægt að hugsa sér betri byrjun á deginum en að setjast niður og „hnýta eina“ með fyrsta kaffibollanum. 

Greinilega góður feðgadagur

Heilt yfir þá uni ég mér best við veiðar í góðum félagsskap. Ég hef verið svo heppinn að eignast frábæra veiðifélaga í gegnum árin og hef fengið að upplifa með þeim hæðir og lægðir í veiðinni. Ég á mér marga uppáhalds veiðistaði, staði sem kalla á mig á sumrin og sem ég heimsæki í draumi á veturna. Berghylur, í Tungnaá, gaf mér nokkur ótrúleg augnablik sumarið 2020. Flatitangi í okkar ástkæra Hlíðarvatni gaf mér 56cm bleikju. Í Helluvatni hef ég upplifað sannkallað þurrfluguævintýri og í Stífluvatni í Fljótum fengu börnin mín sína fyrstu fiska. Allt eru þetta staðir sem ég held mikið upp á, af mismunandi ástæðum, og get illa gert upp á milli. Ætli ég geti ekki sagt að uppáhaldsstaðurinn minn sé hvar sem ég er staddur með stöngina hverju sinni.

 

Leave a Reply